Nga Rovena Kalaja
Historia e Briken Hasimit, i cili ka gjetur te piktura, teatri dhe sporti mënyra të ndryshme për të shprehur veten dhe për të ndërtuar rrugën e tij
Kur nis të flasë për ekspozitën, Briken Hasimi e çon bisedën menjëherë te pikturat dhe portretet. Ekspozita ishte organizuar nga një qendër për të rinjtë me aftësi të kufizuara, por për të ajo përfaqësonte më shumë sesa paraqitjen publike të disa punimeve. Ishte një tjetër etapë e një pasioni që kishte filluar shumë vite më parë, mes fletëve të vogla dhe librave të fëmijërisë.
Në atë kohë nuk kishte studio dhe as materiale të posaçme. Merrte një roman ose një libër me përralla dhe vizatonte figurat që i tërhiqnin vëmendjen. Ishte mënyra e tij për të vëzhguar botën dhe për t’i dhënë asaj një formë të re në letër. Me kalimin e viteve, vizatimet e para u shndërruan në piktura dhe portrete, ndërsa pasioni filloi të vërehej edhe nga njerëzit përreth tij.
Piktura, shënjimi i rrugëtimit të tij
Mësuesit qenë ndër të parët që dalluan prirjen e Brikenit për vizatim. Ata e inkurajuan të vazhdonte dhe ta zhvillonte më tej talentin. Mbështetja e tyre i dha sigurinë se arti mund të ishte më shumë se një veprimtari e kohës së lirë.
Punimet e tij arritën të ekspozoheshin edhe në Galerinë FAB, pranë Universitetit të Arteve. Ai kujton se, pasi përfundoi provimet, i dërgoi menjëherë pikturat në galeri. Ekspozimi i tyre ishte një hap i rëndësishëm, sepse krijimet që deri atëherë kishin qenë pjesë e një procesi personal dolën përpara publikut.
Në portretet që realizon, frymëzimi mund të vijë nga një fotografi, nga një person që ka përballë ose nga imazhet që krijon në mendje. Për Brikenin, të vizatosh nuk do të thotë vetëm të riprodhosh atë që sheh, por edhe të shprehësh mënyrën se si e percepton një figurë.
Një nga kujtimet më të veçanta lidhet me një portret të realizuar gjatë vitit të parë të studimeve në Universitetin e Arteve. Në janar të vitit 2020, ai mori pjesë në një aktivitet ku ndodhej edhe personazhi që kishte portretizuar. Nuk e dinte se ai person do të performonte atë ditë. Para nisjes së performancës, dikush i bëri shenjë të afrohej.
Brikeni shkoi drejt personazhit dhe ia dhuroi portretin. Takimi u shoqërua me një përqafim dhe me fotografi, duke u kthyer në një nga momentet që kujton me më shumë emocion. Punimi kishte krijuar një lidhje të drejtpërdrejtë mes artistit dhe personit që e kishte frymëzuar.
Megjithatë, piktura nuk është e vetmja fushë ku Briken Hasimi ka kërkuar të shprehë aftësitë e tij. Ai është përfshirë edhe në aktrim dhe në artin skenik. Ka marrë pjesë në shfaqje teatrale dhe ka bashkëpunuar me regjisorin Beqir Nushi, aktor i Teatrit të Kukullave. Së bashku me të tjerë, është angazhuar në projekte të organizuara nga qendra të ndryshme.
Pranimi në shkollën e artit mbetet një tjetër pikë e rëndësishme e rrugëtimit të tij. Pasi u njoftua për audicionin, Brikeni u paraqit së bashku me kandidatë të tjerë. Më vonë, sekretaria e njoftoi se ishte pranuar.
Lajmin ua dha menjëherë prindërve. Gëzimin e ndau me familjen, e cila, sipas tij, ka qenë vazhdimisht pranë tij gjatë shkollimit, punësimit dhe aktiviteteve artistike.
Rruga e tij në arsim nuk ka qenë gjithmonë e lehtë. Kur nisi klasën e parë, u përball me vështirësi të lidhura me autizmin dhe me mungesën e mirëkuptimit nga disa nxënës. Në këtë periudhë, komunikimi dhe mbështetja e mësuesve luajtën një rol të rëndësishëm. Ata i krijuan hapësirën e nevojshme për t’u përshtatur dhe për të vazhduar shkollimin.
Në jetën e Brikenit, familja ka peshë të madhe si mbështetëse e tij. Ajo e ka shoqëruar në vendimet kryesore dhe në momentet kur është përballur me pasiguri. Edhe kur nisi punë dhe iu desh të përballonte lodhjen e rrugës dhe trafikut, ai thotë se mbështetja e familjes e ndihmoi të mos tërhiqej.
Rrënjët e origjinës familjare e çojnë në Përmet, ndërsa nga babai, i cili ka shërbyer si ushtarak, ruan kujtime që bëhen pjesë e historisë së tij personale. Brenda këtij rrëfimi ka edhe humbje familjare, për të cilat flet me vështirësi, por që kanë ndikuar në mënyrën se si e sheh jetën dhe njerëzit pranë tij.
Përvoja e Brikenit është lidhur edhe me aktivitete të shoqatës “Autizmi flet”, përmes së cilës ka marrë pjesë në veprimtari dhe evente të ndryshme. Përfshirja, sipas tij, duhet të nënkuptojë mundësi konkrete: të rinjtë të mos mbeten jashtë arsimit, artit, punës apo jetës shoqërore.
Krahas artit, një vend të rëndësishëm në jetën e djaloshit vital zë edhe sporti. Brikeni është stërvitur në futboll dhe është bërë pjesë e një grupi të rinjsh. Më vonë ka marrë pjesë në kampionate dhe turne të unifikuara të organizuara për persona me dhe pa aftësi të kufizuara, duke luajtur me ekipin e autizmit.
Nga kjo përvojë veçon golin e tij të parë. Në një ndeshje hyri në fushë gjatë minutave të fundit. Goditi topin, portieri arriti ta prekte, por nuk mundi ta ndalte përpara se ai të përfundonte në rrjetë. Për Brikenin, ai nuk ishte thjesht një gol, por një çast gëzimi dhe krenarie.
Pas shënimit vrapoi drejt portës, ndërsa një videograf regjistroi festimin. Videoja u publikua edhe në YouTube, duke e ruajtur momentin përtej ndeshjes. Ai kujton gjithashtu emocionin e të qenit pjesë e ekipit dhe marrjen e uniformave gjatë aktiviteteve sportive.
Piktura, teatri dhe futbolli mund të duken si fusha të largëta nga njëra-tjetra, por në rrugëtimin e Briken Hasimit ato bashkohen në të njëjtën pikë: te dëshira për të marrë pjesë, për të komunikuar dhe për të treguar aftësitë e tij.
Sot, ëndrra e Brikenit është të hapë një studio pikture, një hapësirë ku mund të punojë, të krijojë portrete dhe t’i japë vazhdimësi pasionit që nisi dikur mbi fletët e librave.
“Kam dëshirë të hap një studio pikture në të ardhmen, nëse më jepet mundësia”, thotë ai.
Për Briken Hasimin, studioja nuk është vetëm një projekt pune. Ajo është vazhdimi i një rruge të ndërtuar përmes artit, mbështetjes familjare, arsimit dhe përpjekjes së vazhdueshme për të qenë pjesë aktive e shoqërisë. Një rrugë që ka nisur me një laps në dorë dhe që sot vazhdon përmes çdo portreti, roli apo goli të ri.
