Kryeministri që ka qëndruar më gjatë në pushtet në historinë e Izraelit është kthyer tashmë edhe në figurën më përçarëse të vendit. Kjo ndarje përmblidhet në dy rrokje dhe katër shkronja: Bibi.
Nofka iu vendos nga familja për ta dalluar nga një kushëri më i madh. Për mbështetësit besnikë, ajo është simbol i afërsisë, përvojës dhe këmbënguljes. Në adhurimin që kanë ngritur rreth figurës së tij, ai është “Mbreti Bibi”, siç e kurorëzoi revista amerikane Time në vitin 2012. Më vonë do të vinin edhe vlerësime shumë më pak pozitive.
Kritikët dhe kundërshtarët e tij e përdorin këtë emër për ta zvogëluar madhështinë që i atribuojnë mbështetësit: Bibi i shqetësuar, Bibi manipuluesi, Bibi iluzionisti.
Por mbi të gjitha, Bibi, Bibi, Bibi. Përpara shtetit, përtej shtetit. Madje edhe mbi të, siç do të donte ai?
Gjashtë vëllimet e librit “Historia e Luftës së Dytë Botërore” qëndrojnë të rreshtuara në zyrën e tij në Jerusalem, ku hyri për herë të parë në vitin 1996.
Admirues dhe lexues i pasionuar i Winston Churchillit, Benjamin Netanyahu e ka konsideruar gjithmonë veten si të vetmin udhëheqës të aftë për të mbrojtur Izraelin.
Megjithatë, kur erdhi ora më e errët, në agimin e 7 tetorit 2023, “Zoti Siguri”, siç tregojnë njerëzit që e rrethonin, u lëkund dhe dukej pothuajse i paaftë për të reaguar.
Të paktën gjatë 48 orëve të para, ai ishte i traumatizuar, ashtu si pjesa tjetër e vendit, nga masakra ku terroristët vranë 1.200 njerëz.
Në këtë gjendje e gjeti Joe Biden kur arriti të fliste me të. Gjatë telefonatës, kryeministri i përsëriste presidentit amerikan se pushtimi i Hamasit ishte paralajmërimi i një sulmi apokaliptik kundër shtetit hebre.
Nën drejtimin e Netanyahut, i cili mbushi 77 vjeç më 21 tetor, konflikti, vetëm njëri prej shumë fronteve, është kthyer në një gjendje të përhershme.
Armëpushimi në Gaza, ku numri i palestinezëve të vrarë gjatë më shumë se dy viteve të ofensivës së nisur pas masakrave ka kaluar 75 mijë, në të vërtetë është një luftë me intensitet të ulët.
Trupat izraelite nuk janë larguar asnjëherë nga jugu i Libanit pas armëpushimit me Hezbollahun.
Ndërkohë, kryeministri parashikon tashmë se avionët luftarakë do të duhet të ngrihen sërish për të përballuar kërcënimin që përfaqësojnë ajatollahët, në atë që do të bëhej lufta e tretë kundër Iranit.
Sipas raportimeve, ai ka ushtruar presion dhe ka bërë përpjekje që sulmet ajrore të rifillonin vetëm pak ditë përpara zgjedhjeve. Shtëpia e Bardhë dhe Eyal Zamir, shefi i Shtabit të Përgjithshëm, mësohet se e kanë kundërshtuar këtë.
Kur u shfaq në skenën politike në mesin e viteve ’80, ky i diplomuar në Institutin e Teknologjisë së Masaçusetsit (MIT) la përshtypje te banorët e një vendi që ende kishte karakter provincial, falë anglishtes së tij të rrjedhshme, sikur të kishte lindur në Boston.
Ai premtonte: “Do të bisedoj me udhëheqësit e mëdhenj të botës si i barabartë me ta”.
Dhe ia arriti.
Në autobiografinë e tij, të shkruar gjatë 563 ditëve që kaloi në opozitë pas dy dekadash në pushtet, Netanyahu rrëfen miqësinë 20-vjeçare me Vladimir Putinin.
Edhe pse kishte mundësinë ta rishikonte tekstin pasi kishte nisur pushtimi rus i Ukrainës, ai nuk i hoqi vlerësimet për strategjinë ushtarake të udhëheqësit rus.
Në libër tregon edhe për përplasjet me presidentin amerikan Barack Obama dhe zbulon se si e bindi pasardhësin e tij, Donald Trump, të pakësonte mbështetjen për krijimin e një shteti të ardhshëm palestinez.
Netanyahu i foli Trumpit për golfin dhe i tregoi hartën e Manhatanit, duke e thjeshtuar kompleksitetin e Lindjes së Mesme në një mënyrë që Donald Trump mund ta kuptonte.
Arritja e paqes do të ishte po aq e vështirë sa të fusje topin e golfit në vrimë me një goditje të vetme.
Ndërsa kufijtë palestinezë do të ishin tepër pranë qendrave jetike të Izraelit, njësoj si të shihje nga Bruklini rrokaqiejt në anën tjetër të urës.Hetuesve që po e marrin në pyetje për akuzat e korrupsionit, në një proces gjyqësor që vazhdon prej gjashtë vitesh e gjysmë, Netanyahu u përmbledh lëvizjet e tij diplomatike.
Ai përpiqet t’i bëjë për vete duke ndarë me ta sekrete kombëtare.
“Janë gjëra sekrete, mos i nxirrni jashtë, dakord…”, u thotë.
Më pas shpjegon mënyrën se si vepron me vendet fqinje.
“Kemi fqinjë që janë armiqtë tanë më të këqij. U dërgoj mesazhe çdo ditë, i ngatërroj, i destabilizoj dhe pastaj i godas në kokë. Është e pamundur të arrish një marrëveshje me ta. Të gjithë e dinë këtë, por ne kontrollojmë sa lart shkojnë flakët”.
Një mësim strategjie që u kthye në hi atë të shtunë tmerri, kur flakët përfshinë fshatrat, kibucet, qytetet e vogla dhe trupat e izraelitëve që Netanyahu mendonte dhe deklaronte se ishte në gjendje t’i mbronte
