Nga Taulanda Jupi
Në një vend të lirë, tregu duhet të shpërblejë punën, jo spekulimin. Sakrifica, disiplina dhe ndershmëria nuk duhet të jenë viktima të parasë së pistë. Por, sot në Shqipëri, janë pikërisht këto vlera që po gërryhen nga heshtja përballë një krimi të heshtur: pastrimit të parave.
Në dy vitet e fundit, euro ka rënë në mënyrë dramatike në tregun shqiptar. Kjo nuk është thjesht një çështje teknike. Kjo është një plagë morale, një dëm ekonomik dhe një alarm politik. Sepse pas kësaj rënieje qëndron një realitet i hidhur: një ekonomi që po deformohet nga para të dyshimta, të cilat vijnë për të blerë jo vetëm ndërtesa, por edhe heshtjen, tolerancën dhe, më në fund, lirinë tonë.
Kjo rënie ka ndëshkuar më të aftët mes nesh, shtresën e mesme, profesionistët, të rinjtë që punojnë fort në distancë për kompani ndërkombëtare. Programues, inxhinierë, kontabilistë, specialistë të shërbimeve, që paguhen në euro dhe që, pa asnjë faj të tyre, kanë humbur 30 deri në 40 për qind të fuqisë reale të pagës së tyre. Kjo është një grabitje, por pa maskë e pa armë. Është thjesht heshtje institucionale dhe korrupsion i pandëshkuar.
Kjo nuk është ekonomi. Kjo është anarki e kontrolluar nga pak duar që luajnë me lejet e ndërtimit, me koncesionet, me PPP-të. Dhe kjo nuk është më thjesht një çështje financiare. Është një çështje e drejtësisë kombëtare. Sepse pastrimi i parave nuk e pasuron shoqërinë. Ai e bën atë më të padrejtë, më të paqëndrueshme dhe më të frikësuar për të thënë të vërtetën.
Duke lejuar këtë fenomen, ne jo vetëm që poshtërojmë profesionistët tanë, por rrezikojmë të humbasim një brez të tërë të rinjsh që shohin se në këtë vend nuk fitohet me dije, por me lidhje.
Shqipëria duhet të zgjedhë. Ose do të jetë një vend i ligjit, i konkurrencës së ndershme dhe i punës së vërtetë, ose do të zhytet në një ekonomi të mbushur me ndërtime boshe dhe paga pa fuqi blerëse. Të dyja nuk mund t’i kemi.
Shteti nuk është spektator në këtë krizë. Ai është bashkëpunëtor ose luftëtar. Nëse duam që Shqipëria të jetë një vend ku rinia kthehet, nuk ikën, ku vlera e punës mbrohet, nuk zhvlerësohet, atëherë duhet të ndërmarrim një luftë të pakompromis ndaj pastrimit të parave.
Duhet transparencë, ndëshkim, dhe mbi të gjitha, GUXIM. Guxim për të thënë të vërtetën dhe për të vepruar me forcën e ligjit. Sepse vetëm një Shqipëri që e mbron vlerën e punës, do të jetë një Shqipëri që e meriton besimin e qytetarëve të saj.
