Bashkimi Europian po shqyrton një paketë të re rregullash për deportimin e migrantëve. Një nga pikat më të debatueshme janë të ashtuquajturat “return hubs”, qendra jashtë territorit të BE-së ku azilkërkuesit e refuzuar do të mbaheshin deri në procesin e deportimit.
Diskutimet në Bruksel kanë nxjerrë sërish në vëmendje modelin e ndjekur nga disa shtete anëtare, përfshirë edhe marrëveshjet për transferimin e proceseve të migracionit në vende të treta, si rasti i Italisë me Shqipërinë.
Ky model, i prezantuar si një zgjidhje për menaxhimin e flukseve migratore, është përballur me kritika të forta për koston e lartë, efektivitetin e kufizuar dhe paqartësitë ligjore. Në rastin italian, projekti është vlerësuar me rreth 600 milionë euro dhe është shoqëruar me debate të vazhdueshme mbi zbatueshmërinë e tij.
Edhe propozimi i ri i BE-së për “return hubs” po përballet me të njëjtat dilema. Organizatat e të drejtave të njeriut paralajmërojnë shkelje të mundshme të së drejtës ndërkombëtare, ndërsa ekspertët ngrenë pikëpyetje mbi koston reale dhe efektin në uljen e migracionit.
Ndërkohë, mbështetësit e kësaj qasjeje e shohin si një mënyrë për të rritur numrin e kthimeve të migrantëve të refuzuar dhe për të lehtësuar presionin mbi sistemet e azilit në vendet e BE-së.
Megjithatë, kritikat sugjerojnë se, ashtu si në rastet e mëparshme të “externalizimit” të migracionit, edhe ky model rrezikon të përballet me pengesa ligjore dhe rezultate të kufizuara në praktikë.
