Nga Etleva Merko
Alban Bejleri ishte mësuesi që çdo ditë përshkonte në këmbë një rrugë të gjatë, edhe kur shëndeti nuk ia lejonte. Megjithatë, ai nuk u ndal kurrë. Me një përkushtim të rrallë, vazhdoi të shkonte për t’u dhënë mësim vetëm dy fëmijëve në një zonë të thellë të Maliqit. Ai ndërroi jetë nga një infarkt pikërisht në atë rrugë që e bënte çdo ditë, një rrugë sakrifice dhe dashurie për dijen.
Prehu në paqe, i nderuar mësues Alban. Emri yt nuk është thjesht një kujtim,por simbol i përkushtimit të pastër dhe një thirrje e fortë që kjo neglizhencë të mos vazhdojë më ndaj mësuesve që japin gjithçka nga vetja për edukimin e brezave.
Si mësuese dhe si qytetare, kjo histori më prek thellë. Sepse ne e dimë mirë çfarë do të thotë të japësh gjithçka për nxënësit të sakrifikosh kohën, familjen, veten dhe shpesh edhe shëndetin.
Këta janë heronjtë e vërtetë,njerëzit e thjeshtë që punojnë në heshtje, pa vëmendje, pa bujë, por me një përgjegjësi të jashtëzakonshme që nuk matet me fjalë, por me jetë të tëra të formuara.
Sot, shumë mësues në Shqipëri përballen me mungesë kushtesh, me neglizhencë dhe me një sistem që shpesh i kujton vetëm në fjalime apo reforma të shkruara në letër. Kjo nuk është thjesht mungesë vlerësimi është një dështim i rëndë institucional dhe moral ndaj atyre që mbajnë mbi supe të ardhmen e këtij vendi.
Një shoqëri që nuk respekton mësuesin, po i heq vetes të drejtën për të ndërtuar një të ardhme të fortë. Një politikë që e lë mësuesin në harresë, po dëmton rrënjët e zhvillimit.
Mësuesit nuk kanë nevojë vetëm për fjalë mirënjohjeje. Ata meritojnë mbështetje reale, kushte dinjitoze dhe respekt të përditshëm për misionin e tyre të pazëvendësueshëm.
