“Shqipëria nuk është prona juaj, largohuni se na keni lodhur”

Nga Dario Skura
Katër vite më parë u largova nga Shqipëria. U largova për të kërkuar më shumë nga vetja, për të ndryshuar një të ardhme më të mirë, por gjithmonë me një qëllim në mendje: që një ditë të kthehem dhe të kontribuoj për vend tim. Sepse unë u largova nga Shqipëria, por Shqipëria nuk është larguar nga unë.
Dhe sot, edhe pse disa kilometra larg, më dhemb njësoj si të isha aty.
Kur ngrihet në protestë, nuk ngrihet nga qejfi. Ngrihen nga mllefi, nga zhgënjimi, nga vitet e tëra të mosdëgjimit. Ngrihen kundër një klase politike me të cilat kemi lindur, jemi rritur dhe tani po ndërtojmë jetët e familjeve tona. Të njëjtat njerëz, të përballen, të premtojnë, të njëjti pushtet arrogant.
Egoja, arroganca dhe mospërfillja e politikanëve shqiptarë kanë arritur në nivele të neveritshme. Në vende të krijuara, politikanët japin dorëheqjen për shumë më të vogla. Në Shqipëri, si burgu nuk i ndan nga karrigia. Fjala “dorëheqje” duket sikur është fshirë nga fjalori i politikës shqiptare. Sepse për ta, pushteti nuk është përgjegjës. Është personale.
Dhe për të gjithë ata që thonë: “Po kush do vijë më mirë? Nuk kemi alternativë!”
Kjo është fitorja më e madhe e kësaj klase politike.
Ju kanë bindur se nuk ka më mirë. Ju kanë mësuar të pranoni të keqen nga frika se mos vjen diçka edhe më e keqe. Ju kanë bërë të mendoni se disa njerëz janë të pazëvendësueshëm.
Edhe sikur të mos ketë një alternativë më të mirë sot, largojeni atë që ka dështuar! Që ai që vjen nesër ta dijë se karrigia nuk është, se pushteti nuk është i përballueshëm dhe se askush nuk është i paprekshëm!
Më dhemb zemra kur shoh shokët, shoqet dhe bashkëmoshatarët e mi të përballen me dhunën e policisë së shtetit. 140 ditë protestë paqësore. 140 ditëra që kërkon të dëgjojë zë. 140 ditë që pushteti zgjodhi t’i shpërfillte.
Dhe pastaj habiteni kur zemërimi shpërthen?
Nuk mund ta injorosh një brez të tjerë, t’i mbyllësh çdo gjë, ta trajtosh me përbuzje dhe pastaj të pretendosh se revolta e tij lindi nga hiçi.
Dhuna nuk është zgjidhja që dua për vend tim. Nuk dua të shoh studentë të rrahur nga politika, si policë të goditur nga studenti. Sepse në fund të ditës, të palëve janë shqiptarë. Janë fëmijët e kësaj vendi. Jane njerezit qe do te bejne nje vend te qendrueshem rruge, ne te gjitha qytetet, me te gjithat halle.
Ndërsa ne përplasemi me njëri-tjetrin, ata që na sollën deri këtu të qëndrojnë të qetë në karriget e tyre.
Dhe kjo është tragjedia më e madhe.
Kur një qeveri nuk dëgjon protestën e paqësore, kur nuk njeh kritikë, kur nuk do të marrë dorëheqjen dhe kur çdo gjë e sheh si mund, ajo po e shtyn vetë shoqërinë drejt përplasjes.
Historia na ka treguar sa të dhimbshme mund të luftojë revolucionet. Nuk dua që im ta mësojë edhe një herë me gjakun e njerëzve të vet. Prandaj është koha që ata qeverisin të kuptojnë se largimi nga pushteti nuk është turp. Turp është të qëndrosh me çdo kusht, edhe kur çmimin e paguan popullin yt.
Unë nuk dua që brezi im ta kalojë gjithë jetën duke luftuar të njëjtët njerëz. Nuk dua që ata tanë të rriten me të fytyra politike me të cilat u rritëm ne. Nuk dua që largimi nga Shqipëria të jetë ëndrra më e madhe e rinisë shqiptare.
Dua një Shqipëri që të rinjtë të kenë arsye të qëndrojnë dhe që nuk janë larguar të kemi arsye të kthehemi.
Nuk po kërkojmë një Shqipëri perfekte. Po kërkoj një Shqipëri që të mos detyrojë të zgjedhim mes dinjitetit dhe vendit tonë.
Prandaj, qeveritarë shqiptarë, thirrini mendjes. Dëgjojeni këtë brez. marrë. Hapini rrugë ndryshimit përpara se përçarja të bëhet edhe më e thellë.
Sepse Shqipëria nuk është prona juaj. Nuk është gjetura juaj. Nuk është karrigia juaj. Shqipëria është edhe e jona.
Dhe ne kemi të drejtë të kërkojmë një të ardhme ndryshe.
LARGOHUNI, SE NA KENI LODHUR!
Dario Skura