Nga Etleva Merko
Sot më duhej të shkoja në një shkollë shtetërore, vetëm pak metra larg kryeqytetit, për provimin e VANAF-it. Ajo që pashë më tronditi. Ambientet ku fëmijët mësojnë dhe kolegët e mi mësues punojnë çdo ditë, në shumë raste, janë larg kushteve dhe standardeve që meriton arsimi.
Ndërkohë flitet për Bashkimin Europian, progres dhe zhvillim. Por zhvillimi nuk matet me fjalime, matet me shkollat ku edukohen fëmijët. Europa nuk fillon në zyra dhe konferenca, por në klasat ku ulen nxënësit.
Fëmijët e tyre studiojnë në shkolla elitare private, brenda dhe jashtë vendit. Po fëmijët e zakonshëm? A i keni parë shkollat ku zhvillohet mësimi pasdite? Apo mjaftojnë disa shkolla të rikonstruktuara për të folur në emër të gjithë sistemit arsimor?
Sepse realiteti që pashë sot ishte ndryshe. Dhe një vend që nuk investon seriozisht tek arsimi, nuk po dëmton vetëm të tashmen po rrezikon të ardhmen.
Nëse “arsimi” është arma më e fuqishme për të ndryshuar botën, atëherë çdo fëmijë meriton kushte dinjitoze për të mësuar.
