Nga Lutfi Dervishi
Diella u ul të meditojë. Jo gjatë. Sa për një status. U frymëzua nga motoja më e fundit e Diellit. Në fakt, për moto, Diellit nuk ia ha qeni shkopin
“Vetëm për para”,
“S’ka kohë për pushim”,
“Shqipëria që duam”,
“Deputeti që duam”,
“Policia që duam”,
“Shqipëria 2030”.
Por moto e ditëve të fundit e emocionoi edhe vetë Diellen.
“Punët e Shqipërisë”! Gjeniale! E thjeshtë si procedurat e “paketës së Maleve”, e thellë si gropa në Dragostuje, e rëndë si dosja e Akshi-t në SPAK.
Diella kaloi në komandën search dhe gjeti një listë punësh, që siç thuhet shpesh në Shqipëri janë “drejt finishit”.
1. Rruga Tiranë–Durrës, kantier që po ja (s)kalit nervat shqiptarëve. Plot 38 km e gjatë.
2. Rruga e Ndroqit. 38 km, por nuk duhet harruar që ka mbaruar 70 % e fazës së parë prej 2 km.
3. Hekurudha Tiranë- Rinas – Durrës, zëre se ka përfunduar që në 2024 kur ju premtua Presidentes së Komisionit Europian Ursula Von der Leyen.
4. Tuneli i Murrizit, një kryevepër inxhinierike shqiptare dhe dëshmi e ndërtimit të kapitalizmit, duke u mbështetur 100% në forcat tona. Është kaq e sigurtë sa nuk ka nevojë për kolaudim!
5. Ujë i pijshëm 24 orë çdo javë.
6. Ura Velipojë- Ulqin, që lidh imagjinatën me diplomacinë.
7. Korridori Blu, një projekt ide kaq e bukur sa është mëkat ta prishesh duke e ndërtuar.
8. Korridori 8, drejt kilometrit të fundit, me ca pengesa në Dragostuje.
9. Bypass-i i Elbasanit, zëre se ka nisur.
10. Fondi sovran i naftës së Shpiragut, që po bën të mundur përballimin e pasojave të luftës në Iran.
Diella ndaloi. Mori frymë thellë, si para një konference shtypi që i di pyetjet që do t’i bëhen.
“Me gjithë këto punë,” tha, “populli duhet të tregojë pak më shumë mirënjohje. Minimumi, të propozojë anulimin e zgjedhjeve. Qeveria ka punë më të rëndësishme sesa të fitojë zgjedhjet, duhet të fitojë kohë. Zgjedhjet janë humbje kohe, aq më tepër kur dihet se kush fiton”.
Madje, shtoi me një realizëm të admirueshëm:
“Me gjithë këto punë, hallall edhe ndonjë korrupsion elitar. Nuk mund të kërkosh perfeksion në çdo sektor.”
Pastaj kaloi në “reflection mode”. Dhe aty i doli e qartë:
ky vend nuk ka nevojë për shumë drejtues. Ka nevojë për një. Një kryebashkiak.
Kur kaloi te krahasimet europiane, sepse çdo reflektim serioz kërkon një bazë të dhënash, u bind plotesisht.
“Shqipëria ka rreth 2 milionë banorë.” Pra afërsisht sa një bashki e madhe europiane.
Për shembull edhe vetë Vienna perandorake, me gjithë operat dhe tramvajet, rrotullohet rreth këtij numri. Budapesti, me Danubin në mes dhe turistët mbi të, po ashtu.
Edhe Barcelona, me det, futboll dhe kujtimin e Leo Mesit sa Shqipëria është. Vetë Roma e cila nuk është ndërtuar në një ditë, 2 milionë banorë ka!
Diella e mbylli meditimin me një përfundim që jo vetëm i dukej logjik, por i vetmi i mundshëm dhe pati kujdes ta shprehte me modestinë karakteristike të Diellit.
“Nuk është Shqipëria që ka nevojë të hyjë në BE.
Është BE që duhet të aplikojë për të hyrë në Shqipëri.”
Pastaj shkroi statusin. Mori 1847 like brenda një minute. Mori frymë thellë dhe tha: u kry!
